Wciąż chowam się w tej rozgrzebanej mieszance uczuć. Wciąż przytłaczają mnie setki wspomnień, popełnione błędy. Podobno człowiek uczy się na błędach, podobno każdy je popełnia. I tak też jest. Sama popełniłam ich, w swoim życiu, wiele. Wielu z nich nie da się naprawić słowem „Przepraszam”. Wielu z nich nie można w ogóle naprawić. Jedynym pocieszeniem jest to, że pomimo wielu trudności i determinacji, naprawiłam je.
Jednak zastanawiam się, czy można naprawić błąd, który się popełniło, wcale tego nie żałując? Nigdy tak nie postąpiłam i dochodzę w tym momencie do wniosku, że człowiek, który nie żałuje tego, co zrobił, to nie widzi potrzeby naprawiania tego. Bo.. Czy to nie jest tak, że jeżeli czegoś bardzo żałujemy, to staramy się naprawić? Gdyby nam nie zależało, to chyba wycofalibyśmy się, prawda?
Życie pisze zawrotne scenariusze i wciąż nas zaskakuje. Każdy nasz wybór, a także błąd zmienia świat, ale zmienia też nas samych. Człowiek uczy się przecież przez całe życie. Nigdy nie jest łatwo, bo życie nie jest proste i nigdy nie było... Wiem, że w miarę cywilizacji oraz rozwoju gospodarczego i intelektualnego ludzie starają się „ulepszyć” świat... Jednak jeśli chodzi o emocjonalność człowieka, to mu się to nie uda. Nieważne, czy chodzi o złamane serce, czy o niewybudowany stadion. Emocje człowieka są bardzo szeroko rozbudowane, a na dodatek charakteryzują się indywidualnością. Nie da się od tak, na pstryknięcie palca zmienić człowieka. On sam musi tego chcieć. Niektórzy mówią, że ludzie się nie zmieniają. To nieprawda. Na pewno nie zmienią się o 180 stopni, bo to niemożliwe, by z dnia na dzień człowiek stał się kimś innym. Uważam, że taka zmiana nie jest prosta, ale jest do zrealizowania ! Czasami potrzebujemy osób, które nam w tym pomogą, ale generalnie wystarczy w to, po prostu uwierzyć. - Naprawdę ;)