Chciałabym Wam coś napisać... Nie wiem co się ze mną dzieje, ale za każdym razem, kiedy siadam przed komputerem jakoś odchodzi wszystko i nie wiem co mam napisać. A może wiem, a nie mam pojęcia jak ubrać to wszystko w słowa, żeby notka wyglądała i była napisana tak, jak ja bym tego chciała, ale żeby też sprostać Waszym oczekiwaniom. Żeby blog był utrzymany na właściwym poziomie. Albo po prostu żeby zdania, które z wielkim trudem zbudowałam łączyły się w jakąś spójną i logiczną całość. Nie wiem skąd to wszystko się wzięło. Dlaczego dzieję się tak, a nie inaczej. Nie chcę, żebyście Wy (moi Czytelnicy) poczuli się odrzuceni albo zwyczajnie ignorowani przeze mnie.
Jest po prostu tak, że ja sama nie wiem, co mam Wam napisać. I pomimo tego, że podejmuje kilkanaście prób napisania czegokolwiek, to albo tego nie dodaję, albo dodaję i po kilku godzinach usuwam, bo jednak stwierdzam, że to nie to, co chciałam Wam przekazać. Nie wiem, co mam z tym zrobić. Ale będę się starać i nadal próbować. Może mi wróci dawna „wena” i powrócę do dawnej piszącej na bieżąco Pauliny ;)


Tak jakoś ostatnio jest ciężko. Jakoś tak smutno, jakoś źle. Sama nie wiem dlaczego. Nie wiem co się dzieje. Ale nie tracę nadziei. Nie wolno mi! Nie wolno mi się poddać, więc wierzę, ciągle wierzę w to, że dam sobie radę. Nawet gdyby wszyscy wokół myśleli i mówili, że się nie uda.
Tęsknota zżera mnie od środka i wyciąga każdą cząstkę, która prowadzi do uśmiechu. Szczególnie wieczorami... Kiedy jestem sama. Nie potrafię się skupić ani skoncentrować. Coś mnie męczy. Nienawidzę myśli, które pojawiają się w mojej głowie. Nienawidzę tego, co śniło mi się tej nocy. Nienawidzę.

Tak bardzo mi Ciebie brakuje... I choć nie ma Cie już z nami 21 miesięcy to wciąż chwilami nie mogę się z tym pogodzić.Chciałabym Cię chociaż raz jeszcze zobaczyć. Proszę przyjdź do mnie chociaż w jednym krótkim śnie. Niech je pokocham, dzięki Tobie.